Rez0wiii:ترجمه و تدوین
...انتخاب بازیگر واسه فیلمتون
...بنظرم مهمترین چیزه،چونکه
یه عالمه انتخاب وجود داره که شما میتونید در لحظه عوض کنید
یه عالمه تصمیم در طی زمان وجود داره که شما میتونید بگیرید
و تغییر بدید
ولی با(انتخاب) یک بازیگر،شما یک فردی رو انتخاب کردید
که با یک سابقه ی کامل از ممکن ها
و غیر ممکن ها میاد
و خوشبختانه،شما این انتخاب رو با دقت انجام داده اید
...چونکه تو 20 دقیقه
شما نمیتونید
تمام عملکرد یک نفر رو خیلی زیاد
تغییر بدید(یعنی بازیگره اگه بده بده نمیتونی خوبش کنی)
خوشبختانه،وقتی شما یه بازیگر رو انتخاب میکنید
خودتونم میدونید که با هم رو یه کشتی اید
دارید به یک زبان مشابه حرف میزنید
و اینکه خوشبختانه دارید یک داستان مشابه رو روایت میکنید
و خوشبختانه اونا به اندازه ی کافی راغب هستند
که بهتون بگن رو چه پروژه هایی کار کردن
بنظرم مردم بعضی وقتا معتقدند که یه کارگردان به طور کامل
یک اجرا رو از یه بازیگر خلق میکنه
من هیچ وقت به درستی این موضوع اعتقاد نداشتم
من معتقدم که یک کارگردان میتونه برای به معرض نمایش دراوردن
یک اجرا،الهام بخش یک بازیگر باشه
اینکه کارگردان میتونه در طی کارشون،با بازیگر
همکاری کنه
...ولی خو این بازیگره که واقعا در طی آماده سازی
همه چیو سر میز میاره(یعنی تمام مهارت ها و استعدادهاشو با خودش داره)
و بعدش کارگردان
مثل یه مربی میتونه اون بازیگر رو رهبری کنه
و در مسیرهای متفاوت خاصی،یه خورده تغییر و تحول
درش بوجود بیاره
ولی شما فقط چند دقیقه فرصت دارید
که اجرای یک بازیگر رو تغییر بدید
بنابراین خوبه که یه بازیگر درست رو انتخاب کنید
گه گاهی،وقتی دارید فیلمنامه رو میخونید
یه بازیگر یهو میپره تو ذهنتون
ولی این اتفاق خیلی زیاد واسه من نمیفته
من اول راجع به داستان فکر میکنم
راجع به تغییراتی که ممکنه بخوام رو این داستان
پیاده کنم
فرایند پیشبرد فیلمنامه
و بعدش آروم آروم،بازیگرا ممکنه پیداشون بشه
پروسه ی انتخاب بازیگر همون چیزیه
که غلغل زدنشو استارت میزنه،جایی که شما
بازیگرا رو میبینید و براتون دیالوگا رو میخونن(به عنوان نمونه)
و (اینجاست) که شما متوجه میشید که چرا(یه سری) دیالوگا بدرمیخورن یا نمیخورن
بعد این قضیه شما متوجه میشید چرا این بازیگر انتخاب درستیه
یا چرا اونیکی خوب نیست
این پروسه ی وقت گذاشتن واسه دیدن بازیگرا
که خودشونو با کاراکتر یکی میکنن و با مسائل دست و پنجه نرم میکنن
و استعدادهاشونو سر میز میارن بنظرم خیلی مهمه
و من هرگز تو این کار کم کاری نمیکنم
امروزه،ما اینهمه فناوری داریم مثل ویدیو(دیجیتال)
و شما میتونید از راه دور همدیگرو ببینید
و میتونید تو یه زمان بسیار کوتاهی بین پنجاه
اجرای مختلف بگردی و انتخاب کنی
و گاهی اوقات این باعث میشه پروسه ی گوش دادن
به حرف های تکراری زده شده
و دیدن بازیگرا که با مشکلات و چالش های توی فیلمنامه دست به گریبان شدن
کوتاه تر بشه
من دوست دارم هر مقدار زمانی رو که میتونیم صرف انتخاب بازیگر کنم
و دوست دارم تو اون اتاق(اتاقی که بازیگرا میان و یه سری دیالوگ رو به عنوان نمونه میخونن) باشم
من سال های خیلی خیلی زیادی
Avy Kaufman با یک ((مسئول انتخاب بازیگر)) کار کردم،
یه مسئول انتخاب بازیگر خیلی مشهوره Avy
ما هردومون خیلی جوون بودیم
و اون تجربه ای که با هم داشتیم که فکر کنم
ابتدایی ترینشون بود که یه پسربچه کوچولو
پیدا کنیمLittle Man Tate توTate واسه اجرای نقش
ما هزارتا بچه رو زیر و رو کردیم
یه عالمه بازیگر بچه
من یه بازیگر بودم
منم یه بازیگر بچه بودم(یه زمانی)،بنابراین برای اون هنری
که بازیگرای بچه با خودشون به پروسه میاوردن احترام قائل بودم
...ولی بعد 100 تا بچه متوجه شدیم که
متوجه شدیم که احتمالا فقط همون بچه ای که پیدا کردیم
رو نیاز داشتیم
می تونست که به مدرسه ها هم سر بزنه Avy
ولی اون بچه ای رو پیدا کرد که هرگز تو تئاتر مدرسه اش نبوده
اونا یه کلاس پر از بچه آوردن
و اون شروع کرد به حرف زدن باهاشون
اون پسره رو آورد بین یه عالمه بچه ای
که بهشون فیلمنامه رو داده بود
بهش گفت که بخونه
و ازش فیلم گرفت و اون فیلمو آورد واسه من که ببینم
و یه چیز واقعا خیره کننده راجع به این پسر بود
وصف ناپذیر بود
نه اینکه اون بهترین بازیگر کل دنیا باشه
یا اینکه بهتر از بقیه (فیلمنامه) رو خونده باشه
ولی یه چیزی داشت که من مجذوبش شدم
و بنظرم همون چیزیه که شما دنبالشید
همون چیزیه که شما و مسئول انتخاب بازیگرتون
دنبالشید،اینکه به وسیله این کاراکتر و این بازیگر تحت تاثیر قرار بگیرید
مهم نیست چقدر کم،من همیشه دنبال اینم
که مجذوب بشم و اونا هم یک کاراکتر کامل
رو به میدون بیارن،بنابراین نه فقط روی کاغذ
بلکه یه کاراکتر کامل
مهمترین درسی که از انتخاب بازیگر میشه گرفت
اینه که اگه شما مجذوب میشید،یه دلیلی وجود داره
و همیشه هم لازم نیست که اون دلیل رو بدونید
ممکنه یه ایده هایی راجع به اون دلیل داشته باشید
ممکنه یه نشونه هایی از اون دلیل وجود داشته باشه
ولی جذب شدن واقعی در خلال کار
خودشو لو میده
اگه جالبه،اگه شما رو به جنبش میاره
حتما یه دلیلی داره
و خوش شانسی اینه که اگه شما رو به جنبش درمیاره
قطعا یه نفر دیگه رو هم تکون میده
و بیننده ها رو هم به وجد میاره
این تنها چیزیه که میتونید بهش اعتماد کنید
!!!!خب من از زمان نوار کاست کارگردانی رو شروع کردم
ولی من عادت نداشتم که ازشون استفاده کنم و زیاد ازشون استفاده نمیکردم
من واسه راحتی ازشون استفاده میکردم
احتمالا فقط واسه اینکه میفهمیدیم یکی چه شکلیه
ازش فیلم کاست میگرفتیم
و من همیشه اونا رو واسه خوانش میاوردم
بسیاری اوقات من به عنوان بازیگر مقابل باهاشون میخوندم(مثلا جلسه خوانش فیلمنامه)
یا اینکه یه دستیار انتخاب بازیگر داشتم
که اون باهاشون میخوند
مهمترین رکن این جلسات نفر به نفر
اینه که واقعا تو اون اتاق باشی(نه فقط فیزیکی بلکه روح و روانت هم)
واسه من بودن تو اون اتاق و گفتن یه سری نکات
و دیدن اینکه اونا دارن این نکاتو برمیدارن
هر کدوم از شما بازیگران رو به رشد که دارید
وارد اتاق انتخاب بازیگر میشید
واقعا یه پروسه اعصاب خورد کنه
و شما داخل میشید
این آدما(اونایی که دارن تست میگیرن) رو نمی شناسی
میشینی روی یه صندلی
دیالوگا رو الزاما از حفظ بلد نیستی
هرچند که من ازتون میخوام که خیلی خوب
حفظشون کنید چون که خیلی تفاوت ایجاد میکنه
و بعدش شما با دیالوگای دستتون اونجا ایستادید
مهمترین چیزی که یه کارگردان وقتی داره
دنبال یه نفر واسه یه نقش میگرده چیه؟
واضحا،اونا میخوان ببینن که شما به طور ذاتی واسه کاراکترتون
چی تو چنته دارید
که سر میز بیارید؟
اونا همچنین میخوان ببینن که آیا شما تغییرپذیر هستید؟
و چگونه ممکنه تغییر کنید؟
بزرگترین اشتباهی که به نظرم
بازیگرا اغلب اوقات مرتکب میشن اینه که خب با توجه به ویژگی های کاراکتر یه سری تصمیم ها میگیرن
بعد اون تصمیم ها رو میارن سر میز
کارگردان یه نُتی بهشون میده
بعدش اونا هممممه چیو تغییر میدن که فقط نُتی که کارگردانه داده
باقی میمونه
اغلب اوقات،چیزی که کارگردان دنبالشه اینه که شما خودتون اضافه کنید
!مثل(آشپزی) که ممکنه خودتون یه مقدار نمک یا کاری یا پاپریکا اضافه کنید
اونا نمیخوان که تمام هر اونچه که با خودتون سر میز آوردید رو
پاک کنید
بلکه میخوان که یه سری چیزا اضافه کنید
و احتمالا هم بخوان که بیشتر از یک چیز اضافه کنید
این چیزیه که من تو بازیگرا دنبالشم
آیا میتونن به اجراشون اضافه کنن؟
و چندتا چیز میتونن اضافه کنن؟
آیا دست پاچه میشن؟
آیا میتونن تطابق پیدا کنن؟
آیا میتونن با دقت و ظرافت کارو انجام بدن؟
واسه من،جالب ترین اجراها اونایین
که لایه های متعددی دارن
و این لایه ها خیلی با ظرافت و دقت طراحی شدن
خیلی اوقات،کارگردانا سخته براشون که متوجه بشن
که این بازیگرا چقد آسیب پذیرن
اونا(بازیگرا) میان داخل و هر اونچه که در درونشون هست
رو به نمایش میزارن
و من واقعا تلاش میکنم که هر چقدر که ممکنه مهربون و مثبت نگر باشم
Norah نقش "The Beaver" توفیلم
که جنیفر لاورنس بازیش کرد،تو فیلمنامه اصلی
اون خارق العاده ترین موجودی بود
که کل جهان به خودش دیده بود
اون خوشگل بود
رهبر یه گروه رقص بود
شاگرد اول دوره اش بود
با استعداد بود
خودشناس بود
در غم زیسته بوده و قادر بود
تا از لحاظ روانی تمام انگیزه هاش و هر اونچه
که اتفاق افتاده بوده رو شهادت بده و درک کنه
این یه اجرای بلند و سخته واسه یه بازیگر که انجام بده
و ما هزاران بازیگر زن رو امتحان کردیم،همه هم فوق العاده
تک تکشون فوق العاده بودن
و یه چیزی منو گیج می کرد و نمی تونستم
یه بازیگری رو که واسه این نقش مناسب باشه
پیدا کنم
بارها و بارها،نوار پشت نوار
آخرش رسیدیم به یه نوار که مال یه بازیگر جوون
...به نام جنیفر لاورنس بود که مدیر برنامه اش ساخته
خودش و مدیر برنامه اش ساخته و فرستاده بودن
و یه چیز خیلی مجذوب کننده و جالب توجه
درباره این بازیگر بود
میگفت:نمیدونم،فقط یه حس شگفت انگیز میگیرمAvy Kaufman
آوردش نیوروک تا یه جلسه
یه جلسه ویدیویی داشته باشیم
Debra Granik بعدش من رفتم تا فیلم
رو ببینمWinters Boneبه اسم
به من اجازه داده شد تا به اتاق تدوین بیام
و یه سری صحنه که داشت کنار هم چیده میشد رو ببینم
و خیلی لذت بخش بود،یه فیلم فوق العاده
و این بازیگر که بسیار آرام
...و مجذوب کننده و قوی ولی سرشار
...حداقل چیزی که من برداشت کردم...
سرشار از این غم و مصیبت بود
اون خودش تو غم و مصیبت زندگی کرده بود
و میتونستی اینو تو چهره اش بخونی
که بر مصیبت فائق اومده ولی هنوز
خودشم نمیدونه که چطوری تونسته این کارو بکنه
این نوع صلابت بازیگر
که با یک عدم آگاهی نسبت به روانش ترکیب شده
همون چیزی از جنیفر لاورنس بود
که منو مجذوب خودش کرد
و وقتی که اونو(جنیفر لاورنس) تو اون فیلم دیدم فهمیدم
اون تیکه ها و قسمت هایی که دیدم
و بازیشو زیر نظر گرفتم فهمیدم که مشکل از فیلمنامه بوده
چرا که هیچ نورایی(شخصیت فیلم) وجود نداره که بتونه خوشکل باشه
رهبر گروه رقص باشه،باهوش باشه،شاگرد اول باشه
خودشناس باشه و یه غمی هم داشته بوده باشه
و بهش فائق اومده باشه و فهمیده باشه
که چجوری شکستش بده،یک اذعان کامل
و این همه چیز واسه یه کاراکتر خیلی زیادن
که در آن واحد داشته باشه و اینکه من میبایست یه سریاشون رو حذف میکردم
و چیزی که حذف کردم حس آگاهی و هوشیاری بود
من میخواستم نوراه کسی باشه که فقط نقششو بازی کرده
اون کسی بود که از لحاظ فکری بسیار قوی بود
یه دانشجوی فوق العاده که همه چیز داشت
ولی با این وجود،یه بخش کامل از زندگیش بود
که واسه خودش ناشناخته بود
و این همون صلابتی بود که جنیفر لاورنس
با خودش به (جلسه) خوانش آورد
این چیزی بود که به من نشون داد و منو مجذوب کرد
و منو وادار کرد تا دوباره برگردم
و برای تغییر فیلمنامه با کایل کیلن(نویسنده فیلم) به منظور اینکه
این بازیگر(جنیفر لاورنس) و صلابت
و اون کیفیت کم نظیر و گنجی که با خودش
به کاراکتر آورده بود رو وفق بدم دوباره کار کنم
وقتی واسه اولین بار جنیفر لاورنس رو سر صحنه دیدم
چیزی که توجه منو برانگیخت
این بود که به جای اینکه کاراکتر هم سنگ
با اذعان کردن حرکت کنه،اون(جنیفر لاورنس) با اکراه اذعان میکرد
یه جورایی (واسش) بی مصرف بود،یه چیزی فارغ از نکته اصلی
ولی چیزی که من تونستم حس کنم
غم و دردی بود که درونش شکل گرفته بود
که این درد هنوز هم وجود داره و خودش
سعی داشت که مخفیش کنه
خودش سعی داشت دور نگهش داره
و نمیخواست که این غمو درگیر کار کنه
ولی خو این چیزی بود
که هنوز درونش زنده بود
نمیدونم آیا این این مهارت خاص جنیفر لاورنسه
یا چیز دیگه؟
این درد درونی که نمودش رو صورتش هم هست
و با این وجود اون انقدری قوی و سرسخت باشه
که بتونه برش غلبه کنه
بنظرم دیالوگی که منو خیلی تحت تاثیر قرار داد
:اونی بود که یه چیزی مثل این گفت
میدونی من دارم تلاش میکنم که تموم این چیزا(باصلابت و رهبرگروه و ...) باشم
-ولی خو این احمقانه است
و این عدم دوست داشتن خود
و این انزجار از خود وجود داره
اینکه اون قبلا یه آدم احمق و کندذهنی بوده
که باعث سرافکندگی خودش میشده
این همیشه توجه منو جلب میکنه
چیزیه که واقعا منو تکون میده
وقتی که من میبینم کاراکتر ها جلوی دوربین اقرار به شکست خوردن میکنن
اقرار به سرافکندگی خودشون میکنن
فک میکنم که این عصاره ی کاریه
که جنیفر لاورنس انجام داد،فقط با اون چند خط دیالوگ
اینکه اون از انگیزه هاش آگاه نبود
ولی میدونست اون آدمی که قبلا بوده
و اون زندگی که قبلا داشته مایع سرافکندگی بوده
هیچی بدتر از این نیست که افراد جلوی دوربین بگن
من اینجوری نظرمه
شما میخواید که ببینید و نشون بدید
نه اینکه از یک نفر بشنوید
بنابراین نگو بلکه نشون بده
و در این مورد،بازبینی ای که روی فیلمنامه انجام دادیم
غالبا درباره ی حذف کردن اون اذعان کردنا بود
این نوع اذعان و اقرار کردنای آگاهانه ای که میگفت
!من اینجوری نظرمه
!این اتفاق واسم افتاد اون اتفاق واسم افتاد
!و بعد این حس بهم دست داد و حالا متوجه شدم
نوراه از لحاظ روانشناسانه اصلا نفهمید که کیه
بلکه به طور ذهنی متوجه شد
ولی از لحاظ روانی و روانشناسانه نفهمید
و به همین خاطر هم بود که واسه سخنرانی فارغ التحصیلیش راجع به اینکه کیه از
کمک خواست،چون که دوست نداشت باهاش مواجه بشه Porter
بعضی وقتا واقعا انتخاب سختیه،چون که شما
بازیگرای فوق العاده ای دارید
هر کدومشون یه چیز متفاوت
با خودشون سر میز میارن
و تصمیم گیری واقعا سخته
واقعا واسه من دشواره
و بسیاری از این بازیگرایی که اومدن و تست دادن
ممکنه یه پیامی رو دریافت کرده باشن که من گفتم
که چقدر اجراشون منو به وجد آورده
و چقدر این انتخاب کردنا بر مبنای ترجیح فردیه
و چرا ما یه بازیگر رو نسبت به اونیکی انتخاب میکنیم
و چون من خودمم بازیگر بودم،خیلی راجع به این موضوع ترحم دارم
هر چند وقت یکبار
شما از این انتخابای سخت دارید
و شما با یه تصمیم رو به رو هستید
شما راجع بهش با تهیه کننده هاتو صحبت کردید
راجع بهش با سایر افرادی که براشون احترام قائلید
صحبت کردید و معمولا ختم میشه به یه گفت و گویی
که من و مسئول انتخاب بازیگرم داریم
من واقعا واسه مسئول انتخاب بازیگر و این فرایند احترام قائلم
و اون صحبتایی که ما با هم داریم معمولا
اینه که من دارم راجع به نگرانیام حرف میزنم
اغلب اوقات،افراد بخاطر ترس
تصمیم میگیرن
بنظرم این طبیعیه
بنظرم این ویژگی انسانه،که از چیزهایی
که باعث ترسمون میشه بپرهیزیم
ما احتمالا تلاش می کنیم که از چیزهایی که جرئت میخوان بپرهیزیم
ما احتمالا تلاش میکنیم از چیزهایی
که خیلی ما رو در معرض(خطر) قرار میدن دوری کنیم
و ما باید به صورت بی طرف به این قضیه نگاه کنیم
بنظرم شما باید به صورت بی طرف خارج از (جهت دهی) های خودتون بایستید
و مطمئن بشید که یه بازیگر رو نسبت به یک دیگه
فقط بخاطر ترس از یه چیزی ترجیح نمیدید
میدونی،مثلا من از خوشکلی زیاد
این بازیگر میترسم
یه بازیگر فوق العاده اس ولی شاید زیادی خوشکله
یا اینکه مثلا من میترسم چون که این خانومه خیلی ترسناکه
که خیلی قوی یا خیلی خشنه
و ممکنه پویایی بین دو کاراکتر رو تحت تاثیر
قرار بده
بنظرم شما باید به این دقت کنید که مسائل شخصیتون
کجا وارد قضیه میشن؟
غریزه چیز عالی ایه
ولی همچنین مهمه که شما قادر باشی هوشمندانه
درباره ی غرایزتون حرف بزنید
یه بار دیگه میگم،این همون تعادل بین در کنترل داشتن و آزادی در شماست
بین طراح رقص و رقصنده
بین کارگردان و بازیگر
اینکه بتونی درک کنی که کدوم بخش از شما
داره تجربه و مسیر بازیگر
رو کنترل میکنه و کدوم بخش از شما
داره به اون آزادی و خودجوشی که بازیگر با خودش سر میز میاره
واکنش نشون میده
من سر انتخاب بازیگر خیلی با تهیه کننده ها اختلاف نظر داشتم
البته اکثر اوقات با هم هم عقیده اید
چون که قراره دوتاتون یه فیلم مشترک بسازید
بنابراین خوش بختانه شما درباره این قطار(قطار فیلمسازی)
و مسیر حرکتش
و محل ها و زمان های ترک ایستگاه
و مقصد نهاییش پذیرای نظرات هستید
ولی گه گاهی،یه سری مخالفت ها
راجع به نحوه رسیدن به اونجا وجود داره
تو بحث انتخاب بازیگر،بعضی وقتا مخالفت های شدیدی دارید
مخصوصا با استودیو(فیلمسازی)
این یکی از تصمیمای خیلی مهمه
که استودیو یا سرمایه گذار میگیره
اینکه کدوم بازیگر قراره تو این فیلم باشه؟
آیا کسیه که بودجمون بهش میرسه؟
کسیه که مردم میشناسنش؟
آیا کسیه که بنظر ما مجاب کننده اس؟
آیا کسیه که تو یوتوب !!!خیلی بیننده داره
امروزه اینا مهمن
و ممکنه واسه استخدام یه نفر خیلی بهت فشار بیاد
اینکه یکیو انتخاب کنی که بنظرت واسه نقش مناسب نیست
استخدام بازیگر اصلی و کارکترهای فرعی
احتمالا مهمترین تصمیمیه
که شما واسه یه فیلم میگیرید
و اگه شما کسی هستید که به اجرا اهمیت میده
و اگه شما یه کارگردان-بازیگر هستید
و شما یک احساس واقعی نسبت یه این کار دارید(چون بازیگر بودید خودتون) میتونم بگم که بجنگ
!واسه اون نفری که بهش ایمان داری بجنگ